Horror! Dat was mijn eerste reactie over de finishlijn van de Zugspitze Ultratrail in Grainau. Maar weet je… een goede horrorfilm doet wat met je. En deze snoeiharde Ultratrail heeft veel positieve emoties bij me losgemaakt. Ik weet zeker dat je na het lezen van dit stuk geïnteresseerd bent in het lopen van een afstand die verder gaat dan wat je voor mogelijk houdt. Je kunt veel meer dan je denkt!

Even terug naar het begin… Mijn droom van een ultratrail begon in het ziekenhuis van Breda. In augustus 2012 lag ik daar met een gecompliceerde beenbreuk. Ik was tijdens een training aangereden door een onbekende dader. Daarna heb ik een jaar nodig gehad om te revalideren. Ik fietste uren op een hometrainer. Terwijl ik dat deed keek ik filmpjes van ultratrails zoals de UTMB rond de Mont Blanc.

De chirurg had ongelijk. Het medische standpunt was helder: hardlopen was voorbij. Te belastend voor mijn gehavende knie. En op lange termijn zou de slijtage van het gewricht zo erg worden dat een kunstknie de enige oplossing zou zijn. Ik geloof dat het anders kan. Vanuit de bestaande kennis over de loopsport neemt de chirurg zo’n standpunt in. Wat nu als die kennis verandert? Stel dat lopen helemaal niet  zo belastend is als iedereen denkt?

Het bewijs… Vanaf de eerste dag van mijn revalidatie zorgde ik samen met mijn fysio voor beweging. Zo veel als op dat moment mogelijk was. Maanden later zette ik weer mijn eerste stappen. Niet op de traditionele manier maar met de techniek van ChiWalking en later ChiRunning. Binnen een jaar liep ik weer 10 km hard. Een jaar daarna een halve marathon en twee jaar later een marathon. En die ultramarathon van 100 km? Die liep ik dus op 17 juni 2017.

En dat allemaal door ChiRunning? De techniek maakt het voor mij mogelijk om gigantische afstanden af te leggen. Ondanks een zwaar beschadigd lichaamsdeel. Ik geloof in de kracht van aandacht geven aan dat wat in je lichaam gebeurt. En eerlijk… zonder ChiRunning had ik nooit durven denken aan zo’n project. En is er meer…

Ken je die stem in je hoofd die altijd wel iets te zeuren heeft? Juist, die ja. “Blijf toch lekker op de bank hangen” of “het is veel te slecht weer om hard te lopen”. Vermenigvuldig die een behoorlijk aantal keren en je hebt een beeld van de tegenstander in je eigen lijf tijdens zo’n lange afstand. Sterker nog, midden in de nacht na 20 uur lopen kijk je hem recht aan. Geen ontkomen meer aan.

Het goede nieuws: dat gevecht kun je altijd winnen. Ook dat heeft weer te maken met het verleggen van je aandacht. Terug naar nu! Waar ben je mee bezig en wat heeft je lichaam nodig?

Waarom reageerde ik dan met ‘horror’ over de finish? Ik hou niet van horrorfilms. Echt niet. Wat mij betreft te veel pijnlijke elementen. En hardlopen heeft niets met pijn te maken. Wel met het ontdekken van jezelf. En dat is behoorlijk eng. Ik ontdekte mijn grenzen, beperkingen én mogelijkheden. En dat allemaal in 100 kilometer. Zo diep ben ik geestelijk nog nooit in mijn leven gegaan, maar één ding weet ik zeker… dit ga ik vaker doen.

Stop met denken dat je door een of andere fysieke pijn heen moet. Ga op zoek naar de grenzen in je hoofd en daag ze uit. Ga erover heen. Maar doe het wel veilig! Je lichaam kan het als je het op de juiste manier aanstuurt. Een workshop van een ervaren ChiRunning-instructeur helpt je om een goed begin te maken. Ik kijk er naar uit om je te ontmoeten. En geloof me… ik kan uren over hardlopen in de bergen praten.

foto blog Andreas

Interessant, leuk of inspirerend? Deel het met anderen, dank!